The missing boy

Zijn naam was Tray, 14 jaar en sinds oktober 2017 vermist.

Hij kwam als eerste door tijdens mijn demonstratie avond in Atlanta. Toen ik zei ‘Ik heb een jongen bij me, 13 a 14jaar, dreads en ongelofelijk ondeugend’ zei één van de aanwezige dames direct ‘That’s my boy, that’s my cousin Tray’.

Ze schrok maar was ook blij en opgelucht.

Omdat Tray zo ondeugend was werd hij in de eerste dagen niet als vermist opgegeven, hij verdween wel vaker. Maar zijn tante had in een droom gezien dat hij niet alleen was vermist maar dat hij ook niet meer leefde.

Met heel veel moeite kreeg ze de familie en media in beweging om een zoekactie naar hem starten.

Ik vroeg Tray om meer bewijs en hij liet mij zien wat hij aan had,en zijn tante beaamde; wit shirt, shorts en sneakers.

Ik vroeg hem mij the laten zien wat er was gebeurd.

Hij vertelde dat hij bij een vage bekende was ingestapt omdat deze man hem een lift wilde geven naar school. Maar ze gingen niet naar school en de man vroeg of hij mee op avontuur wilde gaan. Dat wilde hij wel en ze reden kilometers, maar de sfeer veranderde in de auto en de man werd vervelend en wilde de jongen niet uit de auto laten stappen. Dus opende Trey op een gegeven ogenblik maar de deur van de pick-up en sprong uit de auto. Hij rende de swamps in om de man te ontvluchten. De jongen liet mij zien hoe rende en op een gegeven moment in een moeras terechtkwam. Hij hield zich lang vast aan de wortels van een boom in hoop dat er hulp zou komen maar die kwam niet en op een gegeven moment had hij geen kracht meer en liet los…

Hij was zijn tante zo dankbaar voor wat ze voor hem had gedaan en hij vroeg haar nu om zijn moeder te laten weten dat hij er echt niet meer was. Dat ze kon beginnen met het aanvaarden van zijn verlies en voor zijn jongere broertje moest zorgen.

Op haar vraag of ze hem ooit zouden vinden antwoordde hij ‘No i have been given back to the earth by God’ .

Ik kreeg zoveel details door dat niet alleen de aanwezigen maar ook ik zelf er van schrok.

Ik stond echt op de straat waar hij woonde, met kleine huisjes, een slecht wegdek en bomen die half over de straat hingen. Ik zag de kleur van de pick-up en hoe hij instapte. En verrassend genoeg kreeg ik ook een naam door.. iets wat nooit gebeurd want dat is echt niet mijn talent.

Ik vroeg ‘Wie is Kenny?’

De tante gooide haar armen in de lucht, we hoorden nog net geen Halleluja, en riep ‘That’s the name of the boy who has seen him last and who was not believed for what he saw’.

Aan de tante de moeilijke taak om de boodschap over te brengen.

Gelukkig voor stond net dat stukje on tape en kan ze dat meenemen als bewijs voor dit ongelofelijk verdrietige verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: