De brug springer

Een kleine kapsalon in een schattig wijkje in Atlanta. De eigenaressen ontmoette ik vorig jaar tijdens twee demonstratie avonden en zij waren de eersten die vroegen of ik deze week bij hun kon komen voor een groepssessie.

Tafels vol eten en drinken en een kamer vol vrouwen met vragen. Dit is het eerste verhaaltje van die sessie.

Hij sprong van een brug vorige zomer midden op één van de drukste punten in Atlanta omdat er een grote zwarte wolk over hem heen kwam. Hij kon zijn weg niet meer vinden uit die wolk en dacht ‘als ik spring is alles over; geen problemen met het huis of de scheiding en de kinderen’

.

Zijn moeder, voorgangster in de kerk en bijna 80 had een mooie ingelijste foto van hem bij zich en vroeg of ze als laatste mocht omdat ze bang was dat haar verdriet een stempel op de groep zou drukken. Maar ik pakte zijn foto direct na de break en liet haar haar verhaal verhalen.

Ze wist niets van zijn psychische problemen want die had hij nooit gedeeld met haar, ze was boos en verdrietig. Alles veranderde na zijn sprong , ook de relatie met haar kleinkinderen die ze nu bijna niet meer zag.

Ze was zo boos op hem en zat vol vragen.

Voordat hij sprong knielde hij volgens een getuige, ze wilde weten waarom. ‘Om vergeving te vragen voor wat ik zou gaan doen’.

Waarom sprong je en deed je niet iets anders? ‘Omdat ik even geen andere manier zag .. en het was fout want ik heb er een heel circus van gemaakt met al die krantenkoppen’

Ze vroeg of hij bij waar was en hij zei ‘je houdt toch zo van blauw mam’, en links van haar verscheen een soort blauwe zuil van licht , zelfs de anderen in de kamer konden haar zien.

En ze vroeg naar zijn val. En ik vertelde haar dat ik zag dat op het moment hij naar beneden viel er engelen en haar man naar beneden vlogen en op het moment dat hij de grond raakte zijn ziel door hen werd meegenomen.

Ze keek me met grote ogen aan. Haar zoon viel voor een auto, de chauffeur stopte, een jonge vent, en op het moment dat hij bij hem was zag hij een soort van blauw licht dat omhoog ging en hij wist dat het engelen waren.

Nu geloven we wel in wonderen maar niet als iemand het zo direct meemaakt. De jonge vent krijgt psychische hulp voor zijn ervaring en voor het feit dat niemand zijn verhaal over de engelen kon geloven.

Dat haar zoon dit aan mij liet zien was zijn manier van dank je wel zeggen aan de jonge vent.

Zijn moeder vertelde dat ze de jonge vent wekelijks spreekt en niet kon wachten met hem te vertellen wat er vanmiddag gebeurde.

Kwam ze gebogen en gebroken binnen, met een rugzak vol vragen, ze ging weg met nog steeds een gebroken hart maar zonder rugzak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: