Broken….

Na één van mijn groepsreadingen nam een’forensic nurse’ contact met me op. Ze werkt in het zelfde team als de politie mevrouw en had een vraag.

Een tijdje geleden werd een jonge vrouw voor het ziekenhuis gedropt door een man , ze was bewusteloos en de man zei dat hij haar zo had gevonden. Hij werd ondervraagd maar er was geen reden om hem vast te houden terwijl iedereen voelde dat hij er meer mee te maken had.

De vrouw werd onderzocht en de meest afschuwelijke verwondingen werden aangetroffen op haar lichaam . De forensisch verpleegkundige werd erbij gehaald om alles in kaart te brengen. Haar vagina was compleet verwoest , overal zaten brandwonden, en blauwe plekken. De verpleegkundige maakte overal foto’s van. Bij iedere aanraking verkrampte de jonge vrouw en trilde ze over haar hele lichaam.

Na een paar dagen van helse pijnen stierf ze in het ziekenhuis aan de gevolgen van wat de man bij haar aanrichtte.

De jonge vrouw heette Nicole en ze kwam direct door.

Het eerste bewijs dat zij het was, gaf ze door te vertellen hoe zeer ze het waardeerde dat de verpleegkundige de tijd nam om alles in beeld te brengen, dat ze de geruststellende stem had gehoord en de voorzichtigheid waarmee ze haar onderzoek deed. Nicole begon specifiek over de foto’s van de opgedroogde tranen langs haar gezicht, ze was blij dat die door haar waren opgemerkt. De verpleegkundige vertelde dat voor haar de tranen alles vertelden over de vrouw, haar onmacht en pijn.

Nicole gaf ons meer bewijs. De man die haar zo misbruikte kickte op het gebruik van vuur en ze vroeg om nogmaals naar de foto’s van haar vagina te kijken: het was geen zaklamp waarmee hij haar verkrachtte maar een aansteker, hij wilde namelijk zien hoe een verbrande vagina eruit zou zien.

Ze vertelde dat ze de man kende en dat hij toen geen strafblad had.

Nicole liet mij zien hoe hij eruit zag, dat zijn kleren onder de vlekken zaten van verf of cement. Dat hij vieze handen had, haar meenam in een blauwe auto en haar misbruikte in een kelder van een leegstaand gebouw.

De verpleegkundige had het dossier bij zich en zocht in de bestanden naar informatie; Nicole had inderdaad ook cementstof op haar lichaam.

De verpleegkundige vroeg aan haar ‘Op de één of andere manier kan ik deze zaak niet loslaten , wil je dat ik blijf zoeken?’

Nicole antwoordde ‘Ja ..want hij heeft de afgelopen tijd twee andere vrouwen verkracht , zij overleefden en hebben aangifte gedaan, je bent zo dichtbij bij het oplossen van deze zaak.’

We vroegen Nicole ‘ kun je ons nog meer aanwijzingen geven..?’

Ik hoorde ‘James W’, maar aangezien ik niet goed ben in namen durfde ik de naam niet hard op te zeggen maar ze bleef de naam herhalen in mijn hoofd. Dus ik zei ‘ze zegt James W’.

De verpleegkundige keek me aan: James W was de man die haar dropte bij het ziekenhuis, hij was bouwvakker en werkte ten tijde van haar misbruik aan een leeg pand. In het verhoor stond dat hij vlekken op zijn handen had. James W, de man bij wie ze niet genoeg bewijs konden vinden werd nu door haar als dader aangewezen.

Tijdens ons napraatje zaten we beide met een brok in onze keel. Ik vertrouw erop dat wat ik doorkrijg waar is .. maar ja.. hoe maak je hier bruikbaar bewijs van? Hoe kom je tot een opening om de aandacht op James W te richten? We hebben samen maar een schietgebedje richting het universum gedaan met de vraag of alle hulptroepen het lot een handje kunnen helpen.

Wordt vervolgd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: