Een huis vol bezoekers

Het was me een bezoekje hoor aan dit huis vol bezoekers. Eentje in categorie ‘zien is geloven’. Nou geloof me … de hele familie was erbij en heeft samen met mij alles gezien!

Een oud huis in Huizen, ik reed er naar toe , vergiste me een straat en reed langs een oud kerkhof voor ik de straat in sloeg. Ze woonden er inmiddels 3 jaar en eerlijk gezegd .. mama sliep al drie jaar niet door en haar zoon voelde zich niet veilig.
Ze hoorden geklop, zagen schimmen, voelden ‘s nachts iets aan hun gezicht friemelen en boven mama hing ‘s nachts een groene mist.
Aan het einde van de vakantie wilden ze eigenlijk niet naar huis.
Tijd voor mij dus om eens te ‘voelen’.

Ik snapte direct wat ze bedoelden.
We gingen stap voor stap alle nare plekken in het huis af.
En ach ach .. wat kwam er veel door.

Één van mijn eerste vragen was of het huis van een dokter was geweest die er in de tweede Wereldoorlog had gewoond. Dat klopte (natuurlijk) .
Op de trap naar de zolder zaten 2 meisjes die vertelden dat ze opgesloten waren in het huis, dat ze nooit naar buiten mochten en dat ze vergeten waren en door honger omgekomen waren. De meisjes doolden rond en waren zo blij dat mama en haar zoon ze zagen een erkenden dat ze er waren en dat ze daarom aan hun bedden stonden. Ze snapten niet waar hun eigen mama was en dachten dat ze nog steeds opgesloten zaten.
Ik moest er een traantje van laten en legde hen uit dat ze oorlog voorbij was en dat ze naar de hemel mochten.

Wat de meisjes niet begrepen was dat ze ondergedoken zaten. Dat het huis een veilige plek was.
De dokter die er woonde had meerdere onderduikers verstopt vertelde hij me. Op een dag werd hij opgepakt en kon hij aan niemand laten weten dat de meisjes nog in huis waren.

In de kamer waar mama en papa sliepen voelde ik de aanwezigheid van nog meer kinderen. Ze vertelden me dat ze alleen ‘s nachts mochten lopen en geluid maken. En dat was precies wat mama hoorde. Mama droomde ook van de kinderen en de oorlog en riep in haar slaap regelmatig ‘waar zijn de kinderen?’

We gingen verder en in de oude werkkamer van de dokter, nu slaapkamer van de zoon, zat een vrouw in een hoekje.

Ik ging bij haar zitten en begon op de muur te kloppen, de jongen beaamde dat dat het geluid was dat hij vaak hoorde en de dokter vertelde dat de vrouw psychische problemen had en dat uitte door alsmaar met haar handen en hoofd op de muur te slaan. Deze vrouw zat ook ondergedoken en uiteindelijk moesten ze haar vastbinden om rustig te houden. De vrouw doolde en we hielpen haar over te stappen naar de hemel.

Het oude huis zat vol kasten, opbergruimtes en geheime plekjes. Op de kamer van de zoon zat ook zo’n plek. En ik voelde dat daar meerdere mensen opgesloten hadden gezeten die net als de vrouw en de meisjes nog ronddoolden.
Samen met de zoon visualiseerden we daarom in zijn kamer een trap naar de hemel.
De zoon kan namelijk wat ik ook kan en stond eigenlijk altijd open voor ‘bezoek’ van de andere zijde. Dolende geesten van het kerkhof en huis zochten hem op. Niet om hem angst aan te jagen maar om gezien en gehoord te worden. Maar ja… als 16 jarige fan van horror films en onbekend met het mediumschap zit je natuurlijk niet te wachten op al die enge dingen.

We maakten dus een trap naar de hemelpoort en hielpen ik denk wel 100 bezoekers in het huis naar het licht van de hemel.
Als laatste bleef de dokter achter. Hij durfde de trap niet op. Hij geloofde namelijk in de hemel en in de hel. En in de oorlog had hij veel goeds gedaan maar hij had ook voor de Duitsers gewerkt en was daarom bang om naar de hel te gaan. Maar naar hemel wilde hij ook niet omdat hij bang was voor de verantwoording bij de hemelpoort. Ik verzekerde de dokter dat hij mocht gaan.
Voor hij ging wilde hij dat ik aan de zoon zijn excuses aanbood. Hij vond het erg dat hij met z’n aanwezigheid zo’n stempel op de kamer en de zoon had gedrukt.

De twee meisjes van de trap hadden wat meer tijd nodig. Zij wilden echt even afscheid nemen van het huis en aan het einde lieten we ze via de voordeur gaan, het klinkt stom maar we zwaaiden ze als het ware uit en wensten ze een goede reis.
Daarmee namen we afscheid van alle bezoekers en kan de familie het huis weer ‘eigen’ gaan maken.

De familie liet mij vanmorgen weten dat ze voor het eerst sinds tijden goed en rustig geslapen hadden.

Voor mij is een huis een plek waar herinneringen worden opgeslagen, een plek met de energie van de huidige en vorige bewoners . Ik heb dat nog nooit zo sterk gevoeld als daar in dat oude herenhuis. De herinneringen zijn er levend maar de oude bewoners nu echt niet meer .

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: