De moord op Danny

De moord op Danny.

Het zal je maar gebeuren.
Je bent aan de andere kant van het land en ontvangt het telefoontje waar je al jaren bang voor bent.
Hij is vermoord, de vader van je kind. De avond ervoor tijdens een ruzie. Op gruwelijke wijze en vooral zinloos.

Het was nu een aantal jaar geleden en ze vroeg om een reading voor haar en haar kind, omdat er veel vragen onbeantwoord waren.
Ze waren dan al jaren niet meer samen maar haar hart ging nog wel uit naar hem.
De vader, Danny, kwam een beetje wijfelend door, hij had moeite om met haar te praten omdat hij helemaal niet dood hoorde te zijn. Hij hoorde te leven en hij hoorde goed te maken wat hij had verknald. Want zijn liefde voor haar was enorm en diep geweest, hij was zo bang geweest haar te verliezen dat hij er alles aan deed haar te behouden tot er bijna niks van haar over bleef. Hij noemde haar dapper omdat ze voor zij uiteindelijk voor zichzelf en haar kind koos. Weg van het geweld, de drugs en drank en foute vrienden.

Gedurende de jonge jaren van zijn kind zag Danny hen nauwelijks, toonde weinig interesse en als zijn zoon bij hem was ging dat foute leven gewoon door. Daardoor was er weinig contact. Een paar maanden voor zijn dood zei ze nog tegen hem ‘Je komt een keer de verkeerde tegen, stop nou toch’ toen hij met zijn arm in het gips bij hen was.

Ik vroeg of het goed was dat ik zijn einde mocht zien en zowel zij als Danny vonden dat goed. Hij nam me mee naar een openbare plek waar hij vaak te vinden was. Ik ben vaak toeschouwer maar nu werd ik Danny en voelde wat hij voelde.
“Vanachter voelde ik ineens een golf van blinde woede op me af komen en terwijl ik me omdraaide voelde ik dat ik werd gestoken in mijn zij. Het voelde als de pijn die je kunt voelen bij een gebroken hart maar die nu letterlijk in mijn lijf zat. Ik voelde me vallen, met mijn gezicht op de grond, het leek alsof ik een trap kreeg maar op dat moment werd ik aan mijn kraag gegrepen en meegenomen naar de hemelpoort. Pas toen ik daar was, aan de andere kant, beseft ik wat er gebeurd was. Diegene me meenam naar boven was mijn vader die ikzelf ook op mijn 14e verloor.
Ik, of eigenlijk mijn lichaam werd meegenomen naar het ziekenhuis en er werd van alles gedaan om mij te redden maar ik was er al niet meer.”

Danny werd neergestoken door een bekende, na een stomme ruzie.. om niks. En daarmee verloor hij de kans om zich los te weken van het leven aan de zijlijn van de maatschappij, verloor hij de kans om een goede vader te zijn, verloor hij de kans om een leven zonder drugs op te bouwen. Alles werd met één messteek van hem afgenomen.
Op haar vraag of het goed ging daarboven kreeg ik dan ook niet direct een antwoord. Ja hij was herenigd met zijn vader maar hij hoorde daar nog niet te zijn. Het was mooi en goed in de hemel en hij kon nu van een afstand naar zijn leven kijken en snappen hoe het zo mis kon gaan.
Zijn dochter durfde uiteindelijk niet bij de reading te zijn maar had nog wel een aantal vragen voor Danny opgeschreven (zo ontroerend) . Zo had zij het laatste jaar weinig contact met Danny en daar voelde zij zich verschrikkelijk schuldig over. Maar Danny gaf aan dat dat niet hoefde omdat hij dat helemaal snapte. Het meisje zit momenteel niet zo lekker in zijn vel en Danny vond het jammer dat zij er niet was en gaf daarom raad aan haar moeder.
Danny wilde er nu zo graag zijn, want hij zag hoe zijn dochter struggelde. “Ze moet een schop onder haar kont krijgen, leven voor twee, niet de fouten maken die ik heb gemaakt, praten in plaats van vluchten in verdoven met drugs. Ze is zo slim, laat haar dat gebruiken” Er kwam nog meer raad voor haar en haar moeder.

Zo werd het was een prachtig mooi ‘gesprek’ waarover zij later zei dat ze hem nog nooit zo open had horen spreken.
Wat Danny nog het meest betreurde was dat hij voor altijd die man zou blijven die verkeerde keuzes had gemaakt in zijn leven en dat moest bekopen met de dood. En dat zijn dochter steeds geconfronteerd met de wildste verhalen over hem die vaker niet dan wel waar waren en dat hij er niet was om dat te ontkrachten.
Gelukkig was zij er die dat iedere keer wel deed, die dwars door zijn bravoure heen kon kijken en het jongetje daarachter kon zien. Daarvoor zou hij haar altijd dankbaar blijven en als een portier hun huis beschermen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑