de Bullebak

Ik kan hem niet anders noemen; De bullebak. 
Ze mailde me met de vraag of ik haar kon helpen. Haar man was vier jaar geleden overleden en nog steeds was ze gebroken. 
Want, om met haar woorden te spreken, zijn leven was een zooitje; zijn bedrijf, zijn huwelijk en zijn gezondheid. En ze wilde haar graag antwoorden. 

Voordat ik een afspraak maak tune ik altijd even in op die persoon. Is het aan mij om te helpen of is iemand beter af met een zorgprofessional. 
Nu voelde ik vooral weerstand. Ik mailde haar dat ik nooit kan garanderen dat iemand door komt, dat wat ik doe alleen werkt als een overleden dierbare met mij wil samenwerken.  Zodat we de persoon die om de afspraak vraagt kunnen helpen en dat ik dat bij haar niet met zekerheid kon zeggen. 

Maar ze drong aan, liet wat los over de situatie waarin ze verkeerde en we spraken af dat ik het zou proberen.
Ik belde haar en stemde af op ‘de overkant’. Niet haar man maar haar moeder kwam als eerste door. Om sorry te zeggen voor alles wat ze in haar leven niet had gedaan. De momenten dat ze geen arm om haar heen sloeg, de momenten dat ze niet luisterde, geen raad gaf en niet voor haar op kwam. Mama voelde zich schuldig dat ze er niet was en daardoor haar dochter in de armen van de bullebak had gedreven. 
Ik voelde de bullebak achter me staan en vroeg hem dichterbij te komen. Ik benoemde wat hij mij liet zien en ze beaamde zijn uiterlijke kenmerken.
Achter mij stond een man met een groot ego, iemand die in het leven alles voor elkaar kreeg met zijn charmes en charisma maar die ook een spoor van vernieling bij anderen en andere bedrijven achterliet. Die diverse vriendinnen erop na hield. Een bullebak. Maar in plaats van berouw liet hij mij vooral zien wat anderen hem aan hadden gedaan in zijn leven. 
Ik vroeg hem naar de situatie van zijn vrouw en hij vertelde me een zielig verhaal. Maar ik voelde dat ik bespeeld werd, dat het niet klopte. 
En ik vroeg aan haar of hij zo ook door het leven was gegaan, met zielige verhalen over zijn jeugd en dat alles vooral niet zijn schuld was. En ze herkende hem in alles. 

Maar wat ze wilde horen, nodig had, kreeg ze niet. Geen antwoorden en geen sorry. 
En dus kapte ik het contact met hem af, voor de allereerste keer in mijn carrière. En de bullebak vond het oke, want hij kon haar inderdaad niet zeggen wat ze wilde horen.
Ze zat huilend aan de andere kant, ik zag haar niet want de telefoon lag op haar schoot. Verdrietig en boos en ze vertelde me een beetje over haar leven. Van een mooi huis naar een appartement en nu naar een nog kleiner noodopvang huisje omdat ze de huur niet meer kon betalen. Gewerkt tot 67een nu bij haar dochter in het magazijn aan het bij klussen op haar 74e. Alles om de schulden van haar man af te betalen. 
In het noodopvangcomplex mensen om haar heen met verslavingen en andere problemen. Buren die treiteren en stalken en de wijkagent die wekelijks op de stoep staat om haar te helpen. 

Wat een leven! 
Ik besluit haar niet te laten betalen, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen haar geld te vragen en geef haar de sessie cadeau. 
Ze kan het niet geloven, ze kan zich niet eens meer herinneren wanneer iemand iets heeft gegeven. 
Ik ben blij dat het ze na de eerste schrik aanneemt. 
Ze kreeg misschien niet wat ze wilde maar wel iets dat ze nodig had; een luisterend oor en een cadeautje van een wildvreemde. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑