Dilemma

Al weer een paar jaar geleden was ik getuige van een verdrietige gebeurtenis.
Mede dankzij de hulp van een zorgprofessional in de straat kon ik dit een plekje geven.
En hoe heftig het ook was, ik leerde er veel van, dat wat ik in mijn mediumschap nodig had om een juiste vertaling te maken van iemand die zelf uit het leven stapt.

Wat doe jij als er iets heftigs gebeurt? Grijp je in? Loop je weg? Daar denken we allemaal wel eens over na.
Zonder in detail te treden stond ik een tijd geleden ook voor dat dilemma.

Wanhoop heeft een stem gekregen, toen ik afging op jouw wanhopige geschreeuw en voor je deur bleef staan.
Spijt kreeg een geluid, want uit de dingen die je riep begreep ik dat je nooit weg had mogen gaan, dat je hem niet alleen had mogen laten.
Schuldgevoel heeft een gezicht toen je, net als ik daarvoor, 112 belde, mij aankeek en de voordeur op een kier liet staan en ik niet over de drempel stapte om je helpen.
Machteloosheid is een naam, de naam van je man die je steeds riep en je geen antwoord meer kreeg.
Angst heeft geen beweging meer, want de angst voor zijn problemen zorgden ervoor dat hij een beslissing nam die zijn leven stil zette.
Jouw verlies werd tastbaar doordat ik hoorde hoe je hem door elkaar schudde en hij niet meer reageerde .

Ik heb er lang gestaan.. Daar voor de drempel.
Door niet over je drempel je huis binnen te gaan bleef jouw harde onomkeerbare werkelijkheid nog even buiten, kon je brein proberen te verwerken wat het aantrof.
Terwijl jouw ziel probeerde te begrijpen en accepteren wat er net daarvoor was gebeurd werd mijn ziel verteerd door twijfel, kon ik zomaar bij je binnen stappen? Mijn hart schreeuwde dat ik dat moest doen, je vast moest pakken , je troosten .. Mijn verstand zei blijf buiten.
Ik geloof en hoop dat het goed was wat ik deed. Als ik binnen was gestapt in jouw wereld om je te troosten had ik daarmeebevestigd dat je man er niet meer is. Dat jouw nieuwe werkelijkheid is dat je weduwe bent.
En wat zou je van deze vreemde vrouw moeten verwachten ? Mijn rol was niet duidelijk; geen buur, bekende of hulpverlener.

Verantwoordelijkheid nemen heeft consequenties, want als enige stond ik op jullie drempel niet wetende wat te doen. De rest liep voorbij of bleef op enige afstand staan. Maar ik stond er en bleef staan.. In de meest eenzame 15 minuten van je leven was ik er..
De consequenties van het wel of niet handelen voel ik tot in mijn ziel. Jouw verdriet draag ik mee in mijn hart. En ook al ken ik je niet.. Ik denk iedere dag aan jullie.
Hoe sterk jij ook bent, je kunt geen handen vasthouden die jouw loslaten uit liefde . ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑