Nachtelijk bezoek

Vannacht kreeg ik bezoek.
Mijn nachten zijn soms net zo druk als de dag. Ik droom echt van alles, leuke, rare dingen maar net zo goed sta ik midden in een beschieting in Kabul of voor een raam waar een tsunami tegenaan dendert .
Maar ik krijg ook bezoek, dat zijn de momenten waarbij ik helder van geest ben en me bewust ben van het feit dat ik slaap en toch wakker ben. Mijn bezoek is altijd mijn overleden dierbaren die even ‘komen buurten’.
Vannacht zat ik aan de keukentafel met een oudere man met een bril, en een regenjas/stofjas, het was in een bovenhuis. De man krabbelde gedichtjes op de stapel papieren die op tafel lag. Enveloppen, reclamefolders en de krant. Hij liet ze aan mij zien. Ik dacht even het is mijn opa maar toen ik goed naar hem keek dacht ik ‘verrek, dit is Simon Carmiggelt’. Ik las de gedichtjes en probeerde ze te onthouden maar dat lukte niet. (Al zie ik zo de kroontjespen en zijn handschrift voor me).
Hij vertelde vol liefde over zijn kinderen, iets met een K .. en nog een naam. Maar ik wist dat dit niet over mensen maar katten ging.
We dronken koffie en hij liet me uit. Via het bovenhuis naar beneden waar ik via gangen van een aangrenzend huis door een grote eiken deur weer buiten stond. Dit alles speelde zich af in de jaren ’70, de hele setting bracht mij terug naar die tijd.
Toen ik echt wakker werd ben ik gelijk gaan googelen want zoveel weet ik niet over zijn leven. En omdat ik nog nooit op deze manier bezoek heb gehad wil ik graag ‘bewijs’ dat hij het echt was.
En wat blijkt…
De krabbels zijn Kronkels, gedichtjes in een column die hij jaren voor het Parool schreef. Vandaar de krant op de tafel.
Hij schreef inderdaad graag met een kroontjespen (dat woord was ik trouwens helemaal vergeten)
Hij is geboren in een bovenhuis.
Hij was dol op katten en heeft daarover ook regelmatig geschreven maar heeft ook twee kinderen gekregen.
De gangen staan denk ik symbool voor de manier waarop hij zich door de oorlog manoeuvreerde.

Wat hij mij kwam vertellen weet ik niet precies. Ik kan het wel een beetje raden. Heb vanmorgen veel over hem gelezen en zie wel gedichtjes en verhalen die passen in dit moment van ons leven.
Ik zie het ook als een bedankje voor de opvang van de rare, eigenwijze, schele maar superlieve kat van de buren die onverwachts in ons huis opduikt, in een bed ligt, uit de wasmachine kruipt, op de overloop staat te miauwen als ik thuiskom en hondenbrokjes eet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑