Erwin

Ik droomde laatst van mijn jeugdvriend Erwin en kwam vandaag dit oude verhaal over hem tegen.

Bij ons thuis kon vroeger alles, iedereen was welkom . We waren een soort opvanghuis voor zoekende en soms losgeslagen pubers die altijd onthaald werden met bergen tosti’s (gewonnen bij de bingo op de camping )en een kopje thee. Iedereen die het nodig had mocht een paar dagen blijven slapen. We hadden niet niet maar gastvrijheid was er in overvloed, ook voor mijn schoolvriend Erwin Seiler ( rechts).

Erwin en Ole, twee vrienden voor het leven die beide daar helaas maar kort van mochten genieten . Ole pleegde zelfmoord en Erwin overleed ruim 20 jaar geleden aan kanker. Erwin zat bij mij op school, was verliefd op mij dan wel mijn vriendinnen of stiefzus, zijn ouders waren schippers en hij woonde met z’n zus in Nijmegen. Maar Erwin had schijt aan alles (dacht ik toen, nu denk ik dat hij op zoek was naar een thuis) en maakte er dan ook een flink zooitje van. Op z’n Tomos kwam hij regelmatig rond etenstijd aanwaaien (geen geld om zelf te koken) om vervolgens de volgende dag weer weg te gaan. In de tijd van de foto woonde hij helemaal bij ons in huis.

Tijdens de zomervakantie, werkte mijn moeder in het ziekenhuis en waren mijn broertje en ik “alleen” thuis. Alleen was niet het juiste woord want Erwin zag ons huis als een All inclusive oord waar al zijn vrienden vakantie mochten komen vieren. En in een All inclusive oord lig je natuurlijk niet op plastic stoelen in de zon maar sleep je al het meubilair naar buiten, bank, stoelen en tafels. En je draagt geen zwembroek maar gewoon je onderbroek om de aanwezige pubermeisjes danig ongemakkelijk te laten voelen.

Ik vond het verschrikkelijk dat ze dit deden en kan me vaag herinneren dat de foto’s dienden als bewijs voor hun onbetamelijke gedrag .

Nu ben ik alleen maar heel erg blij met de foto’s. Ze herinneren me aan die gekke vriend die zo gestreden heeft tegen zijn ziekte. Die door z’n charmes overal mee weg kwam. Iedereen in de stad kende Erwin, hij stond met zonnebrillen op de markt of hing in de kroeg op zoek naar gezelligheid en vond uiteindelijk de liefde van z’n leven. Zijn strijd was lang en pijnlijk en hij was onherkenbaar op het einde van zijn leven.

Van zijn overlijden werd een groot feest gemaakt om zijn leven te vieren en nu ligt hij samen met Ole, vlak naast elkaar, op een prachtig plekje op de begraafplaats aan de Daalseweg in Nijmegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑