Verloren toekomst

Terwijl ik mijn laptop open om een verhaaltje te schrijven zie ik de post van de 3j’s. Een nieuw nummer. 
Ik wilde een verhaaltje schrijven over alle lieve ouders die ik de afgelopen weken heb gezien die een kind hebben verloren. Een miskraam, doodgeboren en vlak na de geboorte. Heftige gebeurtenissen die een dikke vette kras op je ziel achterlaten. 
En dat ik dan net op moment dit liedje zie… 
En mijn woorden stoppen. Normaal vliegen de letters op papier en wordt het verhaal voor mij geschreven. Nu niet… want ik weet niet waar ik moet beginnen. 
Misschien maar gewoon dat ik de wanhoop herken. Niet alleen omdat we het van dichtbij meemaakten hoe een gezond kindje niet levend werd geboren. Maar ook omdat ik zelf twee keer een miskraam heb gehad. De eerste keer bij 16 weken. Bloedverlies en pijn waren de eerste tekens dat het niet goed was en een echo bevestigde dat. De tweede keer wist ik het al eerder maar wilde de dokter dat het op een natuurlijke manier zou loslaten wat na drie weken nog steeds niet gebeurde en ik gecuretteerd werd met 14 weken. 
Beide keren had ik er vrede mee en geloofde ik dat mijn lijf deed wat het moest doen. Maar de wanhoop zat vooral in de streep door de toekomst en dromen die je hebt samen met dat nieuwe wezentje. Een leven dat je in gedachte al leeft en kan uittekenen. 

De ouders die ik heb gezien kwamen allemaal voor een stukje verwerking. En terwijl er eigenlijk nooit baby’tjes doorkomen, waren ze er nu allemaal luid en duidelijk. 
Ze stelden hun ouders gerust, vertelden hoe ze de overgang hadden beleefd, lieten zien we er bij ze was. 
Een moeder vroeg of oma bij haar zoontje was en de jongen liet mij zien dat zodra zijn ouders hem loslieten oma hem bij de hand pakte en meenam naar regenboogland. 
Een meisje vroeg haar moeder om te stoppen met te huilen, ze wist dat ze geliefd en gewenst was maar dat was geen reden om niet verder te leven. Het meisje vroeg haar moeder om het verdriet niet gebruiken als reden om familie en vrienden buiten te sluiten. Ze moest juist leven voor twee. 
Dat zei ook een klein mannetje wat een paar weken bij zijn ouders mocht zijn. Ga leven! Zorg voor mijn broertje, ik ben bij hem, ik ben zijn engeltje. Hij nam het schuldgevoel bij zijn ouders weg. Die er alles aan hadden gedaan om hem beter te maken maar toch moesten loslaten. Hij was juist blij dat ze aan hadden gevoeld dat het moment was aangebroken om hem te laten gaan. 
De kindjes lieten mij zien hoe ze probeerden hun ouders te laten weten dat de liefde voor eeuwig is; speelgoed wat ineens beweegt en geluid maakt, een zonnestraal op een foto van de echo op de verjaardag van de vader, een regenboog net op het moment dat het verdriet zo verstikkend is. Zuchtjes wind als knuffels voor de ouders en broertjes en zusjes die spelen met niet aanwezige broertjes en zusjes en die zelfs de naam noemen. 
Zoveel kleine en grote tekens die zelfs mij versteld lieten staan. 

Het doet niks af aan hun intense verdriet maar ik ben zo blij dat ik ouders en kindjes een stukje op weg kan helpen in hun proces. 
Ik geloof in tekens van boven, van gewone dingen waar je het ongewone in kan zien door het moment waar ze op gebeuren.  Zoals de ballonnen die Jan zag in de tuin. 
Als jij dat ook weet te zien wordt de kras op je ziel niet minder waar misschien wel minder diep omdat je weet dat de navelstreng die jullie met je kindje verbindt er nog steeds is. 

Muziek is mijn healer, misschien voor jou ook als je naar dit nummer luistert. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑